Alle Blogs

Ik ben Barend van Veluw, auteur van de gedichtenbundel Soms ben ik even stil…. Dat ik uiteindelijk een gedichtenbundel zou schrijven, was niet iets wat ik van tevoren had bedacht. Mijn schrijven begon namelijk heel ergens anders: met een autobiografie. Ik wilde mijn levensverhaal opschrijven. Vertellen over wat ik had meegemaakt, over de weg die ik had afgelegd en over de gebeurtenissen die mij mede hebben gevormd tot wie ik nu ben. Maar tijdens het schrijven ontdekte ik iets

Wanneer mensen mij vragen waarom ik schrijf, hoef ik daar eigenlijk nooit lang over na te denken. Schrijven zit in mijn hart. Het is voor mij een manier om gevoelens, ervaringen en verhalen een plek te geven. Maar nog belangrijker: het is voor mij een manier om mensen met elkaar te verbinden. Als kinderboekenschrijfster schrijf ik niet zomaar verhalen. Ik schrijf over onderwerpen die raken. Onderwerpen die soms moeilijk zijn, maar waar juist zoveel behoefte aan is om over te

Ik schreef dit stuk voor het auteursfestival in Vught, waar ik te gast ben met mijn boek: ‘Is het geen sekte?’ Over macht, zelfstandig denken en de waarde van vrijheid. Wat hieronder staat, is een impressie van dat boek en een uitnodiging om me daar te ontmoeten. Twintig jaar lang hield één man een groep van ruim twintig mensen in zijn greep. Geen bunker, geen hek, geen dwang die je op straat zou herkennen. Alleen een leraar, een vriend, iemand die alles voor ons leek te doen

Hoe kan een vrouw langzaam steeds meer van zichzelf kwijtraken binnen haar huwelijk? En waarom is weggaan uit een destructieve relatie zoveel ingewikkelder dan buitenstaanders soms denken? In haar debuutroman Alles voor mijn man beschrijft Tamara Mill van binnenuit hoe liefde ongemerkt kan veranderen in aanpassen, op eieren lopen en jezelf steeds verder wegcijferen. Op donderdag 24 september lanceerde zij haar debuutroman. Burgemeester Huri Sahin van Rijswijk en Tweede Kamerl

In mijn spreekkamer zie ik dagelijks hoe moeilijk mensen het vinden om over seks te praten. Soms komen ze met rode vlekken en vol schaamte binnen. Seks raakt aan een van de meest intieme delen van ons leven en dat maakt kwetsbaar. Juist daardoor ontstond het idee voor mijn boek. Seksuele problemen, schaamte en de vraag: ben ik wel normaal? Ik wilde schrijven over de hardnekkige ideeën die bestaan over hoe seks zou moeten zijn. Er klopt iets niet met mij, want ik heb helemaal

Toen het leven abrupt stopte, begon het echte herstel Op 8 juni 2018 veranderde het leven van beeldend therapeut Astrid van Zelst in een fractie van een seconde. Op weg naar haar werk raakte zij betrokken bij een eenzijdig fietsongeval en liep een zware hersenkneuzing op. Bewusteloos werd zij per ambulance afgevoerd. De gevolgen bleken blijvend: pijnklachten, prikkelgevoeligheid en onzichtbare restverschijnselen van niet aangeboren hersenletsel. Wat volgde was geen rechte weg

Arthur, Didi en Tamarix, drie namen. Elk van hen speelt de hoofdrol in mijn drie recente romans. In Arthur herkennen we de door succes en materie gedreven westerse man. Hij maakt een pelgrimage door verre streken. Het wordt een innerlijke ontdekkingsreis die hem leert om pijn in de ogen te kijken en vragen te stellen over zijn mannelijke denkbeelden. Didi is dominee, feministe en actief in een netwerk van vrouwengroepen, klimaatactivisten, vrijzinnige kerken en spirituele c

Wanneer mensen mij vragen waarom ik schrijf, hoef ik daar eigenlijk nooit lang over na te denken. Schrijven zit in mijn hart. Het is voor mij een manier om gevoelens, ervaringen en verhalen een plek te geven. Maar nog belangrijker: het is voor mij een manier om mensen met elkaar te verbinden. Als kinderboekenschrijfster schrijf ik niet zomaar verhalen. Ik schrijf over onderwerpen die raken. Onderwerpen die soms moeilijk zijn, maar waar juist zoveel behoefte aan is om over te

Gewoon doen is al heel lang mijn motto, soms betekent het dat je cursussen moet volgen om iets te kunnen doen, soms ook niet. Als lezer heb ik, door de jaren heen, heel veel boeken uit verschillende genres gelezen. Thrillers, moderne literatuur, biografieën, maar ook stripboeken. Echter tot 2024 had ik nog nooit een boek geschreven Er zaten wel allerlei verhalen in mijn hoofd, fantasie genoeg. Op nieuwjaarsdag 2024 kreeg ik het volgende bericht in een appgroep: - Vanuit een

Soms vragen mensen mij waarom ik schrijf. Alsof schrijven voor mij ooit een keuze is geweest. Maar eerlijk? Ik weet niet hoe anders te zijn. Verhalen hebben altijd als een soort tweede huid gevoeld. Niet alleen als een manier om mezelf uit te drukken, maar ook als een manier om te begrijpen. Om stil te staan bij gedrag, bij pijn, bij keuzes en bij alles wat mensen vaak niet hardop zeggen. Met Breekpunt wilde ik daarom nooit “alleen” een spannend Young Adult-verhaal schrij

Al die mensen, die van boeken houden het papier de letters de kaft… Je slaat het open en je wordt gevangen Door een verhaal een thriller gedicht of levensverhaal. Ikzelf hou van verhalen die mij inzicht geven, inzicht in de mens, het liefs waar gebeurt. Nu draag ik zelf koffers met verhalen, ze popelen om naar buiten te komen, Zichtbaar, leesbaar voor een groot publiek. Verpakt in korte teksten, Om te raken en te verbinden. Mijn leven had veel snaren, mooie, harde, pijnlijke

Ontrafeling: diagnose van een hachelijk tijdperk Het paleis der verwachting: pleidooi voor persoonlijke groei Als de huidige fase van menselijke evolutie die is van homo sapiens, de ‘wijze mens’, wat zijn dan de meest wijze gedachten? Waar begin je met het beantwoorden van die vraag? En wat betekent het voor persoonlijke groei? De boeken ‘Ontrafeling’ en ‘Het paleis der verwachting’ vormen een tweeluik met die vragen als uitgangspunt. In deel 1 stellen we een diagnose van ee

Rouwverwerking na het verlies van je moeder ‘Heb je je boek al af?’ Vroeg mijn moeder in de laatste maanden van haar leven. Nee, mama, zei ik. Ik ben nog niet begonnen. Het is inmiddels meer dan drie jaar geleden. Ze wist dat ik de wens had om te schrijven, en ook over haar. Mijn moeder was niet zo spraakzaam, ze had zogezegd veel zwijgpijn. Indirect gaf ze me met haar vraag toestemming: zeg jij maar wat ik niet kan zeggen. Schrijven als manier om te rouwen Een dag na haar ui

DE AUTEURSKOFFER Jouw 8 essentiële stappen naar succes Elke auteur heeft een droom. Of we deze nu hardop uitspreken of niet, de droom is altijd dezelfde: je schrijft een boek, je gelooft erin, en je wilt dat jouw verhaal de wereld bereikt. Je droomt van volgers, lezers, het verkopen van duizenden boeken, en erkenning. Je wilt impact maken, je klantenbestand laten groeien, en verbinding maken met je lezers. Maar wat gebeurt er als je boek uitkomt? De eerste paar maanden zijn m

Het boek waarvan ik nooit gedacht had dat ik het ooit zou schrijven Corine de Ruiter De meeste mensen kennen mij als klinisch-forensisch psycholoog en hoogleraar met een uitgesproken mening over wat er beter kan in de forensische zorg, maar ook in de zorg voor kinderen die lijden onder onveiligheid. Daarbij vormt de wetenschap mijn anker en bepaalt mijn passie voor de kwetsbare medemens mijn koers. Ik schreef vele opiniestukken en blogs , naast meer dan 200 wetenschappelijk

Het gebeurt me regelmatig. Ik laat me even gaan, ben eventjes niet scherp. En ja hoor, daar ga ik: ik val door de mand. Het kan zijn dat ik heb gevraagd naar iemands sterrenbeeld, of misschien heb ik wel gezegd “ach alles gebeurt met een reden”. Wat het ook was wat mij verraden heeft, zodra mensen ruiken dat ik opensta voor spiritualiteit, voel ik priemende blikken, schuine ogen en opgetrokken wenkbrauwen. Die onuitgesproken veroordeling laat ik natuurlijk gauw weer van me af

Soms stokt het schrijven. Je weet dat het verhaal in je leeft, maar de woorden blijven hangen, ergens tussen hart en hand. Dat is vaak het moment waarop ik weet: het is tijd om te kijken, niet te schrijven. Tijdens het Auteursfestival geef ik iets wat ik zelf zo waardevol vind: boekopstellingen . Boekopstellingen helpen schrijvers, makers en vertellers om hun verhaal niet alleen te schrijven, maar ook te begrijpen. Wat leeft er onder de oppervlakte van jouw verhaal? Wat probe

En dan lig ik in duizend stukjes… “Het is zeven uur ’s morgens als de telefoon gaat. ‘Je moeder…mama is dood’. Ik ben 32 als mijn vader...

29 september is de feestdag ter ere van aartsengel Michaël. Zijn naam betekent ‘wie is als God?’ Hij staat namelijk voor de goddelijke...

In februari jongstleden volgde ik mijn ‘gut feeling’. Dit was zo’n sterk gevoel dat ik er niet omheen kon, maar er gewoon naar moest...