“Ik weet niet hoe anders te zijn”

Soms vragen mensen mij waarom ik schrijf. Alsof schrijven voor mij ooit een keuze is geweest. Maar eerlijk? Ik weet niet hoe anders te zijn.

 

Verhalen hebben altijd als een soort tweede huid gevoeld. Niet alleen als een manier om mezelf uit te drukken, maar ook als een manier om te begrijpen. Om stil te staan bij gedrag, bij pijn, bij keuzes en bij alles wat mensen vaak niet hardop zeggen.

 

Met Breekpunt wilde ik daarom nooit “alleen” een spannend Young Adult-verhaal schrijven. Natuurlijk zit er spanning in.

Geheimen.

Fouten.

Escalatie.

Maar voor mij ging het altijd over iets anders: het verhaal achter gedrag.

 

Breekpunt volgt vier tienermeiden die ieder op hun eigen manier worstelen met groepsdruk, loyaliteit, identiteit en de invloed van hun omgeving. Wanneer gebeurtenissen steeds verder escaleren, worden zij geconfronteerd met keuzes die grote gevolgen hebben. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de mensen om hen heen.

Wat mij daarbij interesseert, is niet alleen wat iemand doet, maar vooral: wat eraan voorafgaat.

 

Wat gebeurt er voordat iemand over een grens heen gaat? Hoeveel van wat wij zien, begrijpen wij eigenlijk echt? En hoeveel jongeren lopen rond met gevoelens, druk en pijn waar volwassenen vaak pas naar kijken als het al te laat is?

Dat zijn vragen die mij bezighouden. Niet alleen als schrijver, maar ook als mens, jurist en voormalig docent.

 

Ik geloof oprecht dat verhalen impact kunnen maken waar cijfers, regels of discussies soms tekortschieten. Een verhaal kan binnenkomen zonder dat iemand direct in de verdediging schiet. Het kan een gesprek openen. Een gevoel blootleggen. Of iemand voor het eerst het gevoel geven: ik ben niet alleen.

Misschien is dat ook waarom Breekpunt inmiddels groter voelt dan alleen een boek.

 

Vanuit die overtuiging ben ik ook gestart met initiatieven zoals Breekpunt in de klas en Breekpunt Live, waarin storytelling, onderwijs en maatschappelijke thema’s samenkomen. Niet omdat ik dacht een “concept” te ontwikkelen, maar omdat ik voelde dat het verhaal verder moest reiken dan alleen de pagina’s van het boek. En eerlijk? Dat vind ik soms ook spannend. Want hoewel mensen nu steeds vaker spreken over “zichtbaarheid”, “positionering” en “ondernemerschap”, blijft er ook een deel van mij bestaan dat denkt: wie ben ik om ruimte in te nemen? Wie ben ik om te denken dat mijn verhaal ertoe doet?

 

Maar misschien is moed niet de afwezigheid van angst.

Misschien is moed besluiten om toch te bewegen terwijl die angst er nog gewoon is.

Ik doe het daarom niet voor mij, maar gebruik mijn pen en stem voor een ieder die het niet durft uit te spreken, maar het wel zo voelt. In de hoop dat sympathie en empathie de boventoon voeren als we geconfronteerd worden met een verhaal die we niet begrijpen.

Dat is ook waarom deelname aan het Auteursfestival voor mij zoveel betekent. Niet alleen omdat ik daar als auteur aanwezig mag zijn, maar omdat het voelt als een volgende stap in een reis die steeds meer gaat over verbinding, ontmoeting en maatschappelijke impact.

 

Dus mocht u nieuwsgierig zijn geworden naar Breekpunt, naar het verhaal erachter of naar de thema’s die ik in mijn werk aansnijd, dan hoop ik u tijdens het Auteursfestival te ontmoeten.

 

Om verder te praten.

Om te verbinden.

En misschien samen iets in beweging te zetten.

 

Ja…

Ja, ik ben nog steeds zenuwachtig.

Ik twijfel ook nog steeds.

Maar de overtuiging dat dit mijn missie is, is uiteindelijk altijd groter dan de angst.

 

En blijf ik dus schrijven…

 

Ik weet niet hoe anders te zijn.

Fatima Kaisamba Y Bellay

Jurist & Auteur