Hoe schrijven mij hielp rouwen om mijn moeder

Rouwverwerking na het verlies van je moeder

‘Heb je je boek al af?’

Vroeg mijn moeder in de laatste maanden van haar leven.

Nee, mama, zei ik. Ik ben nog niet begonnen.

Het is inmiddels meer dan drie jaar geleden. Ze wist dat ik de wens had om te schrijven, en ook over haar. Mijn moeder was niet zo spraakzaam, ze had zogezegd veel zwijgpijn. Indirect gaf ze me met haar vraag toestemming: zeg jij maar wat ik niet kan zeggen.

Schrijven als manier om te rouwen

Een dag na haar uitvaart zat ik in de Abdij van Berne in mijn geboorteplaats Heeswijk. Gebogen over mijn schrift in de Norbertuszaal met het geluid van de klokken op de achtergrond, startte ik met schrijven.

In de stilte van de Abdij voelde ik mijn vermoeidheid van vele jaren voor haar zorgen. Het dragen van haar onuitspreekbare ongeluk. Haar binnenwereld werd ook de mijne. Toch was het altijd maar gissen naar wat er werkelijk in haar omging.

 Als ik bij haar was, moest ik erg mijn best doen om bij mezelf te blijven. Het voelde als een soort van verdwijnen in haar. In haar nabijheid raakte ik mijn IK-gevoel vaak kwijt.

Ik was zo moe dat ik ter plekke besloot mijn drukke praktijk voor een tijdje te sluiten, te stoppen met zorgen voor anderen. Ik had tijd en afstand nodig om bij te komen van mijn moeder.

Identiteit na verlies: wie ben ik zonder jou?

Na het overlijden van mijn moeder ontstond een vraag die niet meer wegging: Wie ben ik als ik jou niet ben?

Schrijven werd mijn manier om deze vraag te onderzoeken. Ik keek terug op mijn jeugd, op haar leven, op onze verbinding. Het resulteerde in veertien hoofdstukken, geschreven vanuit verschillende perspectieven.

Lang bleven ze liggen. Tot ze langzaam samen een verhaal vormden. Een zoektocht naar identiteit, los van haar, maar ook onlosmakelijk met haar verbonden.

Herinneringen verwerken door schrijven

De Abdij van Berne ligt op loopafstand van de plek waar ik opgroeide. In de vroege ochtend liep ik door de straten van mijn jeugd. Herinneringen kwamen terug. Niet als feiten, maar als gevoelens.

‘Heb je je boek al af?’ vroegen mensen mij.

Maar ik had eerst iets anders nodig: stilte.

Geen her-inneren, maar ver-inneren.

Niet alleen terugkijken, maar voelen wat er nog in mij leefde.

Van rouw naar een boek

Nu is het verhaal af. Wat ooit begon als rouwverwerking, is uitgegroeid tot een boek.

Ik heb een uitgever gevonden. Samen met Uitgeverij Lente en Ineke Hogema krijgt het verhaal vorm.

In september verschijnt het boek. Precies op tijd voor het Auteursfestival.

Wil je dit proces volgen?

Wil je meelezen over het schrijfproces, de thema’s rondom rouw, identiteit en verlies, of alvast fragmenten ontdekken?

Bezoek mijn website en meld je aan voor de nieuwsbrief:www.praktijkliesbeth.nl