Tranen voor een Gouden Vlinder

Het boek waarvan ik nooit gedacht had dat ik het ooit zou schrijven

Corine de Ruiter

De meeste mensen kennen mij als klinisch-forensisch psycholoog en hoogleraar met een uitgesproken mening over wat er beter kan in de forensische zorg, maar ook in de zorg voor kinderen die lijden onder onveiligheid. Daarbij vormt de wetenschap mijn anker en bepaalt mijn passie voor de kwetsbare medemens mijn koers.  Ik schreef vele opiniestukken en blogs, naast meer dan 200 wetenschappelijke publicaties.

In augustus 2023 veranderde alles in mijn leven…Op vakantie in Corfu belde onze buurvrouw ons midden in de nacht op. Er was iets helemaal mis met onze 29-jarige zoon Julian. Hij bleek een enorme overdosis drugs genomen te hebben en de buren hadden zijn leven gered. Mijn partner en ik reisden hals over kop terug naar Nederland, waar Julian was opgenomen op de acute psychiatrie vanwege een drugspsychose. Ik wist niets van zijn drugsgebruik; Julian was succesvol in zijn werk, bijzonder geliefd bij zijn vrienden, en we hadden een warme band. Onze relatie was steeds hechter geworden, zeker na het tragische overlijden van zijn vader toen hij 13 jaar oud was.

Hoewel een ervaren klinisch psycholoog, ben ik nu natuurlijk gewoon de moeder van een volwassen zoon in een psychiatrische crisis. Het is lastig navigeren tussen Julian’s wens om vertrouwen te krijgen van ons als ouders en onze bezorgdheid over zijn mentale toestand. We realiseren ons dat we een 29-jarige ‘niet aan een touwtje’ hebben en houden intensief contact als hij weer op zichzelf woont. Helaas wordt een tweede overdosis hem enkele maanden later helaas fataal.

In Tranen voor een Gouden Vlinder beschrijf ik mijn grote liefde voor Julian, in korte scenes en fragmenten. Het boek wordt nergens ‘donker’ omdat heftige gebeurtenissen worden afgewisseld met thematisch gerelateerde ‘lichte’ herinneringen. Ook na zijn overlijden houdt Julian contact met mij via telepathische boodschappen (zogenaamde ‘after death communications’) en vele bijzondere ‘tekens’. Ik verdiep me in de wetenschappelijke literatuur over deze ervaringen, die veel mensen blijken te hebben. Het wordt me steeds duidelijker dat dood niet dood is, maar een overgang. De essentie van wie we zijn gaat over naar een andere dimensie.

Dit boek gaat over diepe rouw, maar biedt tegelijkertijd hoop aan iedereen die een tragisch verlies meedraagt.