Tweeluik

Ontrafeling: diagnose van een hachelijk tijdperk

Het paleis der verwachting: pleidooi voor persoonlijke groei

Als de huidige fase van menselijke evolutie die is van homo sapiens, de ‘wijze mens’, wat zijn dan de meest wijze gedachten? Waar begin je met het beantwoorden van die vraag? En wat betekent het voor persoonlijke groei?

De boeken ‘Ontrafeling’ en ‘Het paleis der verwachting’ vormen een tweeluik met die vragen als uitgangspunt. In deel 1 stellen we een diagnose van een hachelijk tijdperk, het onze, en in deel 2 bieden we remedies. Het contrast tussen de delen is als tip versus sluier, actualiteit versus potentieel, dissociatie en ontworteling versus verbinding en persoonlijke groei. De eerste zeggen we vaarwel, de tweede verwelkomen we.

Ontrafeling

Eerst houden we een kluwen tegen het licht. Die kluwen betreft de verstrengeling van twee tijden. De eerste tijd is die van de eisen die het moderne leven aan ons stelt. De tweede is de ‘tijdloze tijd’ van innerlijke processen aangaande het hoe en wat, waarom en waartoe van ons leven op aarde.

Tussen de twee verstrengelde tijden bestaat een spanningsveld. De onfortuinlijke aspecten van die verstrengeling vormen een narrenschip waarop we worden belaagd door zinsbegoochelingen, waarvan we ons trachten te bevrijden voor een meer natuurlijke leefwereld. Niemand kent precies de koers en eindbestemming op de golven van dissociatie, blikvernauwing, onttovering, overprikkeling en nihilisme. Het vinden van een uitweg begint met bewustwording, het vaarwelzeggen van de kwalen en het verwelkomen van remedies zoals authenticiteit, nieuwsgierigheid en zelfrealisatie.

Het paleis der verwachting

Homo sapiens kan het paleis bouwen waarvan het de rechtmatige bewoner wordt, homo palatinus. Om dat te bereiken volgen we een trekroute met als pleisterplaatsen bomen, vogels, draden en frequentieverspringingen.

We reizen van de astrofysische context van leven op aarde, de mens in het heelal, naar het heden onder het evolutionaire motto ‘de natuur maakt geen sprongen’. Evolutie is voortgekomen uit de elf orgaanstelsels van het lichaam, wat we herkennen in Plato’s metafoor die stelt dat de menselijke ziel lijkt op een volière met vogels van allerlei pluimage. Die vogels variëren van de ‘televisieduif’ tot de ‘boodschapper van de hemel’ en ze stellen ons in staat tot het maken van een vlucht der verbeelding.

Het vliegen, migreren en navigeren van vogels helpt in de beeldvorming van innerlijke processen, waaronder ook ons ‘thuisinstinct’ en de onrust van vogels vlak voor hun migratie naar een andere habitat. Evolutie is niet abstract maar concreet en dankzij de trekroute verplaatsen we ons van de ongrijpbare naar de tastbare wereld. De draden die de vogels aandragen bieden de bouwstenen voor ons eigen paleis.

Het paleis der verwachting is het verzamelpunt van betovering, verweving en bedrading. Frequentieverspringingen vormen een ‘vonkenregen’ rondom de schellekoorden van nieuwe inzichten, het natuurlijke domein van homo palatinus.

Arne Braaksma / Auteur